Umudum kalmadı hiç.Düşündükçe dahada kesinleşti tüm duygularım.Herşey ne kadar iyi başlasada sonu hep gelir,gelen son başlangıç gibi(güzel) olmaz.Her son acı,her başlangıç sonu beklemektir.Ne kadar uğraşırsan ugraş(fedakâr ol,umursamaz ol),herkes gibi sende tadarsın o duyguyu..İnancın körelir git gide..
“Neden hep ben?!” dersin kendine ama bi cevap bulamazsın.Buldugun cevaplar ise seni tatmin etmez yada kendini kandırmaya başlarsın.Pencereden dışarıyı izler o insanların mutlulugunu görür ve kendine tekrar sorarsın“Ben neden mutlu degilim?” diye..Cevabı Çevrendeki insanlardır..Bu cevap sana acı ve karanlığı beraberinde getirir.Cünkü onlardan destek beklersin,yanında istersin..Ama yoklardır.Hani ruhun varlıgına inanırsın ama etrafa bakınca göremezsin ya onun gibi.Herkes seninledir fakat etrafına bakınca göremezsin..İşte o zaman daha çok acı cekersin.Dahada fazla düşünmeye başlarsın herseyi..Birşeyler yapmak istersin ama yapacak gücün yoktur.Çevrendekilerin birer yalandan ibaret olduğuna inanırsın.Git gide dahada çoğalır düşünceler ve karanlıkta kaybolmaya başlarsın..
İlerledikce dahada yalnız kalırsın..Duyguların körelir bir bir..inancın güvencin kalmaz hiçbirşeye..Ve sonunda Gerçekten yalnız kalırsın..